Kees en Emile: Telstar thuis!

Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.

 

Hoi Kees!

Ik heb afgelopen vrijdag mijn tweede wedstrijd van dit seizoen gezien, in Nijmegen. En het vertoonde spel beviel mij best goed. We hadden er gewoon moeten winnen, bedacht ik me achteraf, terwijl we vooraf nog vreesden voor een pak slaag als vorig seizoen. Maar er is iets geks met onze ploeg aan de hand, zo lijkt het.

We durven geen doelpunten te maken.

Netvrees, doelangst, juichfobie. Ik weet niet wat het is, maar elke keer als we de tegenstander met strijdbaar voetbal en mooi combinatiespel op de knieƫn hebben gekregen, gebeurt er iets raars. Het doel wordt plots kleiner, de paal opeens dikker, de keeper van de tegenpartij groter of de bal een stuk kleiner.

Het zou kunnen dat het een kwestie van pech is. Het kan ook dat er iets tussen de oren gekropen is. Ik hou er zelf bijvoorbeeld helemaal niet van te midden van grote groepen mensen in de aandacht te staan. Zouden die spelers dat ook hebben? Je wordt toch toegejuicht door hele hordes Schapenkoppen als je een doelpunt maakt. Daar kan een speler best verlegen van worden. Of misschien is het de vrees door de medespelers besprongen te worden na een doeltreffende uithaal. Kan ik me ook iets bij voorstellen, voor je het weet liggen ze allemaal met hun volle gewicht bovenop je.

Maar er moet wel iets op verzonnen worden!

En daar kom jij dus in beeld Kees. Elke week mail ik je voor deze rubriek een soort van geschreven voorzet. En of die voorzet nou strak voor het doel komt, met een pisboogje, of even zwabberend als jij na langdurig kantinebezoek; het maakt je nooit iets uit. Altijd scoor je in je antwoord even makkelijk. Meestal zelfs weergaloos.

Hoe doe je dat toch? Kun je dat killersinstinct aanleren? Of kopen op de markt? Leg het onze spelers maar eens uit, ze lezen vast mee.

Sowieso een fijne wedstrijd natuurlijk vrijdag!

Emile

 

Beste Emile,

Als je een praatgraag type als ik met de mond vol tanden wil laten staan, dan moet je met zulke moeilijke, psychologische vragen aankomen naar het killersinstinct, zoals je het noemt. Maar ja, je wil natuurlijk toch een antwoord en nou kan ik wel zeggen ‘ik heb geen idee, het zal wel in de genen zitten,’ maar dat is kletskoek. Psychologie van de koude grond, van de hybride grasmat.

Ik denk dat het in de derde helft zit, het idee dat we, na wat voor wedstrijd ook, in ons knusse supportershome door kunnen juichen of uit kunnen huilen, terwijl de glazen steeds weer op wonderbaarlijke wijze worden gevuld. Hebben we dan weer eens een prachtwedstrijd gezien waarin helaas, helaas, helaas, toch niet werd gescoord, omdat….. ja, waarom? Nu goed, na zo’n wedstrijd tanken we letterlijk en figuurlijk bij en dan zit het met mijn scoringsdrift weer helemaal snor.

De oplossing: de hele selectie na de wedstrijd naar het supportershome en aan het bier, waarna de volgende dag met een kater als een koningstijger in alle vroegte het veld op voor een training tot het gaatje. Moet je de wedstrijd daarna zien, dan vliegen ze er in als gebraden hanen in een Bourgondiƫr.

Ik ben het trouwens met je eens dat we een ploeg hebben die best lekker voetbalt, maar het is net als bij de bakker: een koek is wel lekker, maar als er niets op zit kom je toch iets te kort. Dat gaat zo’n bakker op een gegeven ogenblik begrijpen en dan komt er een lekker suikerlaagje op. Iedereen tevreden. De bakker kan meer voor zijn koek vragen, de smaakpapillen van de consument worden op prettige wijze verwend en achteraf wrijft de tandarts in zijn handen. Kortom: als onze mannen een beetje meer gaan denken aan de afwerking, krijgen we gewoon dat suikerlaagje in het spel en staat Dordt binnen de kortste keren in het linkerrijtje. En wij juichend aan de bar.

Fijne wedstrijd, Emile, ik zie het helemaal zitten!