De brieven van Kees en Emile: FC Volendam thuis!

Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.

 

Hoi Kees!

Ken je dat verhaal van die twee Dordt-supporters die verdwaald waren in de woestijn? Nou, die waren dus verdwaald in de woestijn en liepen dagenlang te zwalken door het zand. Onder een bloedhete zon, zonder ook maar een druppel te drinken bij zich. Uitgedroogd en uitgemergeld zagen ze opeens een glas water in het zand. ‘Water! Water!’, riepen ze enthousiast en eindelijk dronken ze weer eens wat. Een week later was het weer raak. Weer een glas water! Gulzig slurpten ze om de beurt het glas leeg. Opgefrist vervolgden ze hun reis.

Je snapt natuurlijk wel waar dat glas water voor staat hè Kees, slim als je bent. Voor een punt natuurlijk. Tot twee keer toe pakte FC Dordrecht afgelopen weken een punt. Ja, een hele stunt. Zeker na de puntendroogte die we deze competitie al te verduren hebben gekregen. En de punten werden behaald tegen ploegen met spelers als topscorer Druijff (Jong AZ) en miljoenenaankoop Romero (Jong PSV) in de gelederen. Dat zijn spitsen waarbij onze eigen aanvallers doen denken aan een zielig klein wolkje dat er boven een kurkdroge woestijn een beetje miezerregen uit probeert te persen…

Maar het verhaal van de twee Dordt-supporters gaat verder.

Ze liepen en liepen door die woestijn en kregen na een weekje natuurlijk wéér gigantische dorst. De zeemlederen tong hing hen inmiddels op de kin, zó groot was het vochttekort. Tot, ja hoor, ze opeens weer een glas water in het zand zagen! Ze renden er op af. Maar vlak van tevoren, toen de ene zijn bevende handen al uitstak, zei de ander: ‘Nee, kom. We lopen verder. Ik heb veel meer trek in bier…’

Het is afgelopen met die gelijkspelletjes Kees. Vrijdag geen glas water maar een lekkere halve liter bier! Tijd voor een overwinning! En die gaat er vast komen tegen Volendam.

Ik weet het zeker dat die geen fata morgana is. Vrijdagavond fietsen we weer vrolijk met drie palingpunten in de achterzak per ongeluk de sloot aan de Crayensteynstraat in!

Fijne wedstrijd,

Emile

 

Dag Emile,

Nee, dat verhaal van die woestijnlopers kende ik niet, maar de hunkering naar bier wel, evenals de hunkering naar punten. Nu ben ik wel van het principe dat een spannende wedstrijd die in gelijkspel of verlies eindigt meestal leuker is om naar te kijken dan een doodsaaie pot die wordt gewonnen, maar zes punten uit elf wedstrijden is van een te diepe treurigheid, ook al wordt er nu even opgewonden gedaan over dat ‘toch maar’ behaalde puntje bij Jong PSV. Ik help je dus hopen dat het vrijdag bier wordt, veel bier en veel doelpunten en natuurlijk veel spanning en na afloop veel feest en dan, nu ja, dan rijden we misschien wel weer eens de sloot in, al doe ik dat liever bij zomerse temperaturen dan bij de rotkou die ons waarschijnlijk te wachten staat. Wanneer komt er vloerverwarming op noord, vraag ik mij weleens af.

We zitten in ieder geval niet meer helemaal op de beschimmelde bodem van de keukenkastcompetitiekelder, maar nummer negentien op de lijst, brrrr. Ik heb een schorre keel van het ‘Een Dordtenaar zal altijd blijven zingen,’ wat we natuurlijk ook gewoon blijven doen, maar soms wil je weleens een beloning. De beste beloning zijn die drie palingpunten (nog beter: gerookte palingpunten!), maar mochten we vrijdag alweer achter het net vissen, om in de sfeer te blijven, dan vind ik dat we toch minstens in de derde helft gratis bier verdienen op rekening van de familie De Nooijer en dat de selectie ons maar eens moet komen toezingen. Wie weet werkt dat louterend.

Om nog even terug te komen op die Dordtenaren in de woestijn: op het ogenblik maakt Marco van Schaardenburgh, een van onze supporters, een wandeltocht van Edinburgh naar Dordrecht, om het vieren van vierhonderd jaar Dordtse Synode (een feestje uit 1618-1619 dat leidde tot een scheuring onder de feestgangers en de onthoofding van Johan van Oldenbarnevelt) luister bij te zetten. Op het ogenblik dat ik dit schrijf marcheert hij door de trieste eenzaamheid van het Schots-Engelse grensgebied, wat veel modder en zelfs sneeuw betekent. Wat moet die man hunkeren! Vooral naar gerookte palingpunten. Laten we hopen dat we hem daar vrijdag mee kunnen opbeuren.

Fijne en vooral spannende wedstrijd!