Kees en Emile: Cambuur thuis!

Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.

 

Ha die Kees!

Daar gaan we weer. Nieuwe thuiswedstrijd, nieuwe rubriek. En de rolverdeling in de rubriek is nu eenmaal al een paar jaar zo dat ik de voorzet geef en vragen stel en dat jij (ouder, en wijzer wellicht) de antwoorden geeft en de voorzet in het doel werkt. Dus toen jij me van de week appte met de vraag of FC Dordrecht ooit nog wel een wedstrijd gaat winnen, zat ik even een paar dagen met de spreekwoordelijke mond vol tanden…

De Grote Klok wist het niet meer en vroeg mijn raad!

Ik heb inmiddels een antwoord geformuleerd en het luidt als volg: ‘Ja Kees, FC Dordrecht gaat ooit nog wel een wedstrijd winnen.’ Dus we kunnen enigszins gerust zijn. In elke tunnel gloort verderop wat licht en elke bui gaat vroeg of laat over in een zonnestraal, hoe magertjes ook. Dus onze seizoenstart (wat zeg ik: we zijn al bijna halverwege) met deze schier oneindige reeks nederlagen zal ooit onderbroken worden door een overwinning! Liefst deze week al.

Cambuur komt op bezoek. Datzelfde Cambuur als waar we zulke prachtige herinneringen aan hebben! Tenminste: sommige supporters. Wat ik was er, net als jij als ik het goed heb, niet bij toen het Wonder van Leeuwarden volbracht werd. Een flinke smet op mijn supportersloopbaan. Na een miraculeuze 1-4 overwinning en een magistrale penaltyreeks waren we landelijk nieuws en volgde er een polonaise die honderden kilometers terug naar het Eiland van Dordrecht duurde. En wij zaten thuis met de mond open van verbijstering…

Daarover gesproken: komende weken ben ik ook afwezig. Buitenlandse tripjes en popfestivals verhinderen me naar de Krommedijk te komen. Ik zal het grote feest na de eerste seizoensoverwinning dus moeten missen en er elders op moeten proosten.

Maar dat maakt me niet, als we maar eens winnen. Want dat gun ik jou en alle andere Schapenkoppen natuurlijk van harte. Ik zal er voor duimen.

Hup Dordt!

Emile

 

Ha Emile,

Het Wonder van Leeuwarden heb ik inderdaad gemist. Ik zat in een ver buitenland, waar heel vaak de zon schijnt, waar je iedere dag heerlijk kunt eten voor bijna niks, waar ze ontelbaar veel eilanden met mooie stranden hebben en waar iedereen iedere dag de sirtaki danst. In het café waar ik kom als ik daar ben, regelmatig omdat ik er familie heb, wordt FC Dordrecht door enkele diehards op de voet gevolgd. Daar heerst nu enige bezorgdheid, want zelfs met een landgenoot in de ploeg zijn de resultaten tot nu toe zo, dat we er eigenlijk liever even het zwijgen toedoen.

Ik vrees weleens dat FC Dordrecht dit jaar de GPP-prijs gaat winnen. De beker voor de Grootste Pech Ploeg van het seizoen. De troostbeker. Ik weet hoe dat voelt, niet fijn, want ik heb er ook eens eentje gewonnen, ergens heel lang geleden, toen ik nog lid van de schaakclub was en meedeed aan het Fokkertoernooi in het cosmopolitische Papendrecht. Mijn eerste partij verloor ik van een ventje van vijftien en daarna is het niet meer goedgekomen: één punt uit acht partijen en daarna die beker.

We zullen maar hopen dat die misselijke pechvogel heel snel door een jager wordt afgeschoten, ook al krijgen we dan gedoe met van die dierenmensen. FC Dordrecht heeft kwaliteit genoeg in huis, daar kan het niet aan liggen. Weg met die vogel dus en ‘moedig voorwaarts’ op naar de volgende wedstrijd. Dat ‘moedig voorwaarts’ heb ik niet van mijzelf, maar van de grote schrijver Gerard Reve. Die zette dat vaak onder zijn brieven.

Wij houden het natuurlijk op ‘hup Dordrecht, op naar de volgende periodetitel!’

Jammer dat je er niet bij bent, maar geniet van je reisjes en festivals,

Kees