Kees en Emile: RKC thuis!

Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.

 

Hoi Kees

In onze vorige rubriek benadrukte je dat we, ondanks alle slechte resultaten van dit seizoen, moesten blijven geloven in sprookjes. En kijk; vrijdag komt RKC Waalwijk op bezoek! Je had zeker al zitten spieken in het competitieprogramma hè? Er is best een beetje reden om vrolijk te zijn. Afgelopen vrijdag wisten we toch mooi een punt over te houden aan ons bezoek aan Almere. En Almere bezoeken is voor iedereen lastig, zelfs als er geen voetbalwedstrijd gespeeld wordt. En dus is onze tijdelijke interim-trainer Scott Calderwood nog ongeslagen als Dordt-coach. Laten we hopen dat ie dat nog even blijft. Calderwood blijft geloof ik niet lang, hij heeft geen diploma om trainer van ons te zijn, schijnt het. Belachelijk. Jij rijdt na elke overwinning met je fiets de sloot aan de Crayensteynstraat in, alsof je dáár een diploma voor hebt…

Wel leuk vind ik, een Schotse coach. Ik ben dol op dat land, en hoop nog steeds dat de Brexit er mede voor zorgt dat de Schotten zich nog eens bij de Republiek Dordrecht aan zullen sluiten. Onze president Jan zal best wel wat plichtplegingen extra op zich willen nemen. Dat sommige mensen de neiging hebben het schotse voetbal te onderschatten, snap ik niet. We kunnen er vast nog wel iets van opsteken aan de Krommedijk, al geldt dat wellicht ook voor alle andere landen op de wereld.

Ik kan het niet laten bij mijn mijmeringen over de Schotse voetbalgeschiedenis te denken aan de film Trainspotting. Als de hoofdpersoon in die film na een jarenlange drugsverslaving eindelijk weer eens gemeenschap heeft met een meisje (ik probeer dit netjes te zeggen Kees, speciaal voor jou), verzucht hij: ‘Ik heb me niet meer zó goed gevoeld sinds de goal van Archie Gemmill op het WK van 1978 tegen Nederland’. Ben jij weleens aan zo’n soort metafoor toegekomen Kees? Ik lees het graag in je antwoord.

Voor nu wens ik je een fijne wedstrijd vrijdag, en kijk bij eventuele winst uit voor die sloot!

Emile

 

Dag Emile,

Afgelopen zaterdag kwam ik met de trein langs Almere. Het eerste wat ik dacht: hemel, wat is het hier lelijk, en het tweede: zeau, hier hebben we zomaar een punt weggesleept. Een punt, Emile, weet je wel wat dat betekent in deze druilerige dagen, zo vlak voor de winter? En we hebben er al zeven, in vijftien wedstrijden. Dat is toch maar mooi bijna 0,47 punten per pot. Rijkdom, Emile, pure rijkdom. Het lijkt wel dat sprookje, waar we inderdaad in moeten blijven geloven, want je weet maar nooit. Die pechvogel is misschien in het kielzog van onze voormalige trainer naar elders vertrokken en wie weet gaat bij de volgende uitwedstrijd dit keer gelukbrengende Schotse whisky rond. Hoef ik niet op jouw moeilijke vragen over de verzuchtingen van een filmacteur te antwoorden, maar alleen maar tevreden het clublied te neuriën.

Ik wil Schotland best bij de Republiek Dordrecht hebben, hoor, als we dan maar niet met zijn allen aan de kilt moeten. Ik vind zo’n kloffie best aardig ogen, maar zolang we nog geen vloerverwarming op noord hebben, lijkt het me geen dracht voor de winter. Dat staat ons weer te wachten, Emile, vernikkelen in de vrieskou. Dat is helemaal niet erg als we een spannende pot krijgen voorgeschoteld en daarom moet de Schotse knoet maar eens over de selectie heen. Dat Calderwood geen papiertje heeft om te coachen, wat maakt dat nou uit? Wij hebben dat ook niet en toch heeft de hele tribune er verdomd veel verstand van. Je ziet nooit zoveel deskundigen bij elkaar als bij een wedstrijd in de Tempel der Beschaving. Dat kunnen ze bij RKC maar beter in hun oren knopen, ook al heeft Dordt zich, na die mooie serie veelbelovende oefenwedstrijden (wat waren we daardoor onterecht optimistisch, weet je nog?) voorlopig bekwaam tot het lachertje van de Keukenladivisie gemaakt. Gelukkig breken er betere tijden aan en is er altijd nog een periodetitel te winnen.

Ik moet je nog wat vragen. Doe jij tegenwoordig in tevredenheid? Onder je e-mails staat namelijk ‘content coördinator’ en content betekent tevreden. Mijn moeder zei altijd, als ze ergens tevreden over was: ‘Daar ben ik content mee.’ Leuk zo’n nieuwe baan. Of is het gewoon de zoveelste uiting van het met Engelse lariekoek vervuilde bastaard-Nederlands dat steeds ergere vormen aanneemt? In dat geval blijf ik je maar gewoon eindredacteur noemen, als je het niet erg vindt. En wat we zeker gaan doen, is hopen op een spannende driepunter. Dan maar de sloot in!

Fijne wedstrijd!