Vanaf de zijlijn: Opa Chris

Elisa Kuster komt haar hele leven al bij FC Dordrecht. Mist vrijwel geen wedstrijd en nam vroeger nog wel eens de telefoon op bij de club vanuit een bouwkeet. Kan vanaf haar plekje op Noord net over het hek kijken en ziet daarom FC Dordrecht soms net even anders dan de rest. 

 

Opa Chris

Het zal aan mij liggen of aan de wat mindere resultaten maar wanneer ik aan FC Dordrecht denk, denk ik aan opa Chris. Opa Chris is onze opa helemaal niet, hij heeft zijn eigen kleinkinderen die waarschijnlijk geen benul hebben dat wij hun grootvader delen. De eerste echte kennismaking met Opa Chris was in een busreis naar een uitwedstrijd. Hij dronk graag een biertje waardoor hij veelvoudig gebruik maakte van de wc in de bus. Op weg naar het sanitair knoopte hij een gesprekje aan. Ik mocht Opa Chris meteen, hij maakte de dingen niet mooier dan dat ze waren. Toen zijn vrouw ernstig ziek werd, miste hij een aantal wedstrijden om bij haar te zijn. Na haar overlijden bleef hij op vrijdagavond liever thuis om de stilte te verwerken. Het deed hem goed wanneer we zijn afwezigheid opmerkten, net zoals het hem goed deed dat we zijn aanwezigheid opmerkten.

Vorig seizoen maakte hij een flinke uitglijder op de trap van Het Kasteel en dus zaten we de hele nacht in het ziekenhuis om te wachten op medische zorg. De dienstdoende arts keek een beetje vreemd op toen ik uitleg gaf over de situatie: “Hij is niet echt familie maar wel onze opa.”
Ondertussen lag opa Chris met een ontbloot bovenlijf op een ziekenhuisbed met een gewicht aan zijn loshangende arm want zijn schouder was uit de kom. Het tafereel had zo in een modern museum gekund.
Opa Chris is inmiddels hersteld van zijn blessure en kan inmiddels met beide handen weer een biertje tillen.
Een klein beetje zorg en aandacht, voeg daar een vleugje veerkracht aan toe en alles komt goed. Wat dat betreft is het niet heel vreemd dat ik aan opa Chris denk wanneer FC Dordrecht ter sprake komt.