Vanaf de zijlijn: Hugo is er bij

Elisa Kuster komt haar hele leven al bij FC Dordrecht. Mist vrijwel geen wedstrijd en nam vroeger nog wel eens de telefoon op bij de club vanuit een bouwkeet. Kan vanaf haar plekje op Noord net over het hek kijken en ziet daarom FC Dordrecht soms net even anders dan de rest. 

 

Op de West tribune hangt in het midden een zwarte steen met de naam Hugo. Dit was de plek waar hij elke thuiswedstrijd te vinden was. Samen met een aantal vrienden hebben we deze steen mogen plaatsen nadat hij in 1999 overleed. Dit klinkt als het begin van een heel verdrietig verhaal maar dat zou Hugo helemaal niet willen. Hij zou eerder opmerken dat de plek op de ranglijst meer reden tot verdriet geeft.
Op de middelbare school leerde ik hem kennen toen we bij elkaar in de klas kwamen te zitten. Een aardige én fanatieke Dordt supporter gewoon bij mij in de klas, mijn wens was uitgekomen. Een tijd lang volgde ik de club alleen via teletekst of de radio omdat niemand meer mee wilde. Van zieke huisdieren, jarige oudtantes of een flinke verkoudheid, ik heb elke smoes gehoord om maar niet naar de wedstrijd te hoeven gaan. Dankzij Hugo had ik weer voetbalgezelschap en kon ik mijn helden weer in het echt zien. Zijn fanatisme zorgde er zelfs voor dat de les Nederlands standaard begon met een uitgebreide wedstrijdanalyse. Onze leraar Nederlands vond dat ook veel leuker dan literatuur of grammatica.
Want wat heb je aan spelling als je niet eens kunt spelen? En wat is een opstel zonder opstelling?

Hugo zat door zijn spierziekte in een rolstoel, dus was hij afhankelijk van anderen of hij naar de wedstrijd kon. Gelukkig had hij zijn vader Huib aangestoken met het FC Dordrecht virus, die schopte het daardoor zelfs tot voorzitter van de Supportersvereniging. Speelden we in een afgelegen stadion zoals bijvoorbeeld Veendam dan moest hij zijn vader overtuigen om een stukje te rijden. Die zag zijn vrije avond in rook opgaan en sputterde regelmatig tegen. Het enige antwoord wat Hugo daarop gaf was: “Nepsupporter”.
Het toverwoord om zijn vader alsnog de motor te laten starten en half Nederland door te crossen. Er was bijna geen wedstrijd die Hugo miste, was Huib verhinderd dan wist hij zijn moeder Hilly of broer Rutger wel zover te krijgen.
Vrijdag 8 november zou hij jarig zijn, ik wil geen extra druk op de selectie leggen maar het zou mooi zijn om dan te winnen. Drie punten voor Hugo, want ik denk dat hij er -op wat voor manier dan ook- bij is. “Natuurlijk Elisa, ik ben toch geen nepsupporter?”
Ik hoor het hem zeggen.

 

Hugo van der Windt met selectie voorafgaand aan Dordrecht’90 – BVV Den Bosch (2-2)