Vanaf de zijlijn: Azijnpissers

Elisa Kuster komt haar hele leven al bij FC Dordrecht. Mist vrijwel geen wedstrijd en nam vroeger nog wel eens de telefoon op bij de club vanuit een bouwkeet. Kan vanaf haar plekje op Noord net over het hek kijken en ziet daarom FC Dordrecht soms net even anders dan de rest. 

 

De afgelopen weken speelde FC Dordrecht niet alleen in de Keuken Kampioen Divisie maar bleven we ook strijden voor ons bestaansrecht. Twee verschillende competities maar de één nog spannender dan de andere. Op de Krommedijk zagen we een strijdbaar elftal en werd de dappere inzet beloond met vier punten (de wedstrijd tegen de jonkies van Ajax vergeet ik voor het gemak even). In de politieke arena lieten de supporters van zich horen. Drie vergaderingen lang moesten we ons verhaal duidelijk maken. Natuurlijk moet een betaald voetbalclub zijn eigen broek ophouden, al is het algemeen bekend dat de grote clubs hierbij hulp bij krijgen van de overheid. In Dordrecht doen ze daar niet aan, iets met principes en coalitieakkoorden. Prima, daar hebben de burgers kennelijk voor gestemd. Gesterkt door het ‘wij tegen de rest gevoel’ namen we plaats op de tribune van de vergaderzalen. De stoelen zagen er daar beter uit dan die van ons op de Krommedijk, ze waren vast ook een stuk nieuwer en minder vaak gebruikt.

De voorlopige finale werd afgelopen dinsdag gespeeld, het was van tevoren duidelijk dat we geen garantstelling zouden krijgen voor het stadionplan maar het hele idee van een vernieuwd stadion kon toch niet zomaar de vuilnisbak in worden gesmeten?
De oppositiepartijen hadden zich een slag in de rondte gewerkt om met een motie te komen waar ze zich allemaal in konden vinden. Het had wat ons betreft wel wat feller gekund maar het gaf in ieder geval perspectief. De motie werd unaniem aangenomen, het plan was nog niet verloren.

Dan kan je natuurlijk zeggen dat het uitstel is van executie, dat de raad ons probeert zoet te houden en dat het uiteindelijk een wassen neus is. Wanneer je op zoek gaat naar afwijzing zijn er genoeg punten om je aan vast te klampen. Als Dordt supporter zijn we die negativiteit wel gewend, als dat een wedstrijd was dan wonnen we die met gemak. Azijnpissen kunnen we verder dan wie dan ook. De negatieve lading werkt bij ons echter alleen maar positief. Hoe verder we naar de afgrond worden geduwd, hoe harder we tegenstand bieden.
De mooiste overwinningen zijn de kansloze duels. Cambuur uit, waar we met een 4-1 achterstand mochten aftrappen. Terwijl Dordt aan een zijden draadje boven de afgrond hing en de media ons had afgeschreven, bleven we knokken. We weten allemaal nog goed hoe dat afliep.

Wij kunnen dit kunstje nog eens dunnetjes overdoen. Laat van je horen als supporter, kom naar de Krommedijk, neem zoveel mogelijk mensen mee, hang de poster op, draag je Dordt sjaal, alles helpt.
Volgend jaar doen we sowieso nog mee, die toezegging hebben we alvast binnen. En zoals we tegen Eindhoven al zagen, in de blessuretijd kunnen we met een rare klutsbal de buit alsnog binnenhalen.