Kees en Emile nemen definitief afscheid……van de rode lantaarn!

Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.

Hoi Kees!

Ik schrijf dit op dinsdagochtend. En ik ben zelden zo blij geweest met een appje van de grote Klok. Maandagavond ben ik in slaap gevallen toen het 1-0 voor Jong Utrecht stond. Ik sliep onrustig, zag steeds weer die rotkop van de rode lantaarn in mijn dromen verschijnen. Gemeen grinnikend van ‘Hihihi, wat is Dordt toch slecht.’

En wat bleek toen ik wakker werd? Thomas Schalekamp had die lantaarn hoogstpersoonlijk naar Helmond gebracht!

Dat ding was toch een beetje een trouwe metgezel van ons geworden. Maar dan niet in de zin van een liefhebbende hond of zo’n metgezel die altijd keurig de bal panklaar voor het doel slingert (zoals ik bij jou).

Nee, die rode lantaarn hoorde zo ondertussen bij ons als een teek die zich vastklemt in je knieholte, als Gargamel bij de Smurfen, of als het coronavirus bij een Chinees met lage weerstand.

Maar nu zijn we ervan van af! Van die rode lantaarn met zijn vervelende grijns!

En nu pakken we door natuurlijk, zoals dat in managementtermen heet. Vrijdag winnen we van Almere, daarna spelen we Oss van de mat en uiteindelijk krijgen jij en ik toch weer gelijk. Wij waren het er immers begin augustus al over eens dat de piek van onze jongens aan het einde van het seizoen moest liggen. Zo rond de tijd dat de laatste periode gewonnen moet worden en we via een bloedstollende nacompetitie een heerlijke zomer vol feest tegemoet gaan.

Over pieken aan het einde gesproken: ik denk dat ik vrijdag iets later ben. De toptalenten uit eigen jeugd schijnen er een gewoonte van te maken om de punten pas in blessuretijd binnen te slepen. Het heeft dus weinig zin om al vanaf de eerste minuut zo’n wedstrijd te volgen.

Tot vrijdag!

Emile

 

Dag Emile,

Ik doe het altijd een klein beetje in mijn broek in de blessuretijd. Hoe vaak hebben we het niet meegemaakt dat een lachende pechduivel ervoor zorgde dat we in de 94e minuut nog de teil in gingen? Maar nu schijnt die pechduivel plaats te hebben gemaakt voor een geluksengel, met als gevolg dat we eindelijk van die rode lantaarn af zijn. Voorgoed, hoop ik.

Terwijl jij lag te pitten zat ik trillend, bevend en zwetend naar mijn tablet met de standen te staren. Ineens flitste daar het woord ‘doelpunt’ en zag ik de Dordtse 0 in een 1 veranderen. In de weinige tijd daarna heb ik met mijn kop onder een kussen en met oordoppen in (vraag me niet waarom, ik was gewoon thuis en de radio stond uit) doorgebracht. Toen ik heel voorzichtig weer keek, stond er ‘wedstrijd beĆ«indigd’ en het was nog steeds 1-1! Toen heb ik jou een berichtje gestuurd. Ik verwachtte een juichkreet als antwoord, maar meneer Emile lag te snurken. En nu wil je ook al te laat in de Tempel der Beschaving verschijnen.

Ik heb altijd al het gevoel gehad dat de tweede helft van het seizoen een opwaartse lijn zou vertonen. Kan natuurlijk ook niet anders na die beroerde eerste helft. Net nu het weer goed lijkt te gaan met ons cluppie, ben ik in een moreel dilemma beland. Vrijdagavond heb ik een bijeenkomst waar het over de nieuwe stadsdichter van Dordrecht gaat en de gemeente heeft mij laten weten dat een aantal mensen mij heeft voorgedragen voor die functie. Die mensen weten natuurlijk niet waaraan zij zijn begonnen, maar dat wisten de meeste Engelsen die voor de Brexit stemden ook niet. Ik moet wel even naar die bijeenkomst om mijn grote schare bewonderaars niet teleur te stellen. Ik hoop dat het vroeg genoeg is afgelopen om samen met jouw het stadion te betreden om onze boys in de blessuretijd de 4-1 te zien scoren, maar mocht dat niet zo zijn, tja, dan is het gewoon jammer, want ik ben dol op FC Dordrecht, maar de dichtkunst gaat voor alles. Vraag dat maar aan mijn exen.

Fijne wedstrijd, Emile en bemoedigende groet,