Vanaf de Zijlijn: Kloppend clubhart

Elisa Kuster komt haar hele leven al bij FC Dordrecht. Mist vrijwel geen wedstrijd en nam vroeger nog wel eens de telefoon op bij de club vanuit een bouwkeet. Kan vanaf haar plekje op Noord net over het hek kijken en ziet daarom FC Dordrecht soms net even anders dan de rest.

Een paar maanden geleden dacht ik bij het woord ‘corona’ aan een biertje en hadden we het over ‘missen’, dan was het omdat er een bal naast het doel belandde. In korte tijd heeft bijna alles een andere betekenis gekregen.
Had je je het voorgesteld dat je op vrijdagavond naar Facebook zou kijken omdat er een supporter een FC Dordrecht uitzending had voorbereid? Ik had aan Timo’s voorhoofd gevoeld of-ie wel helemaal lekker was, op vrijdagavond iets organiseren terwijl we thuis tegen Go Ahead Eagles moesten spelen. Nu mag ik niet eens aan zijn voorhoofd voelen.

Timo van de Lagemaat miste, net als wij, zijn avondjes op de Krommedijk. Met de digitale kennis die hij nu met lesgeven had opgedaan en een verleden als DJ had hij bedacht dat een avondje Krommedijk dan maar via Facebook moest plaatsvinden. Het was een geweldig idee waar samen met wat andere Dordt supporters heel veel tijd in werd gestoken. We hoorden stadionspeaker Piet Staat met de opstellingen, we zagen Jari Schuurman en Daniel Breedijk en het corona lied van Rogier is nu al een grotere hit dan die van de bekende Nederlanders.
Heel even hadden we weer dat gevoel dat sinds 6 maart, de laatst gespeelde wedstrijd, in ons geheugen is geparkeerd. De club bracht een filmpje naar buiten om ons moed in te spreken. Daar zagen we het stadion, een beetje eenzaam te verpieteren zonder publiek. Jaja, ik weet het, zonder corona is het ook niet vol maar dat komt heus wel weer. Je hoeft alleen maar een paar keer te winnen, dan krijg je vanzelf vrienden. En als we het positief bekijken: verliezen doen we nu ook niet.

Iemand die al dit soort initiatieven heeft gemist is Jan van Nieuwenhoven. Jan doet niet aan digitale communicatie en komt als risicogroep zo min mogelijk buiten.
Gelukkig heeft hij nog een echte telefoon (je weet wel, met zo’n gekruld draadje) en heb ik zijn markante stem weer even kunnen horen. Het gaat goed met hem ondanks dat-ie zich, net als iedereen, een beetje opgesloten voelt. Hij kan niet wachten om op de fiets te springen en richting Krommedijk te rijden. Tsja, wie niet?

Al ligt het voetbal stil, onze clubharten kloppen bijna net zo snel al op 18 mei 2014. Toen hebben we twintig jaar moeten wachten op een promotiefeest, dan is de coronastop een eitje.