Kees en Emile en de dubbele Utrechtse confrontatie

Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.

Hoi Kees,

De tijd is een wonderlijk fenomeen, vind je niet? Opeens de wintertijd weer ingegaan, ik zat nog steeds met hoofd ergens in april joh. Het is nauwelijks bij te houden allemaal!

En is het ook alweer tijd voor Halloween. Ik leg even uit wat dat is, voor de mensen (jij) die nog met hun hoofd in de tijd van Dickens leven. Halloween is een griezelfeest dat naar ons land overwaaide uit Amerika, in een tijd dat daar wel vaker de grootste horror vandaan kwam. Een rol die dit jaar door China werd overgenomen. Dit jaar begon Halloween dus in Volendam. Ook dat is nieuw. In andere tijden was het juist zo vaak goed toeven aan die andere dijk.

Vreemde dingen doet ie dus, de tijd. En heus niet alles is ellendig hoor. Zo blijft het mooi om te zien hoe jong jij al die tijd blijft Kees, en reken ik er op dat onze spelers met de tijd ouder en wijzer zullen worden. En beter. Al zal het ook voor die jongens allemaal wel verwarrend zijn. Deze week spelen ze bijvoorbeeld twee keer tegen Utrecht. Ga er maar aan staan!

Ik schrijf dit voordat we Utrecht voor de beker ontmoeten. Een wedstrijd die verschillende risico’s met zich meebrengt. Aan de ene kant is een nieuwe afstraffing niet uit te sluiten, aan de andere kant vrees ik bij een Dordtse stunt voor corona-onveilige vreugde op het Statenplein. Misschien voor de zekerheid wat flesjes chloor in huis halen.

En dan spelen we volgende week wéér tegen Utrecht. Wéér op dinsdag. Ook dat was in andere tijden wel anders. Vroeger had je op dinsdag alleen de Kees Klok Fanclub-avonden, daar moesten de mensen het maar mee doen. Nu zijn er te pas en te onpas voetbalwedstrijden, met tussendoor FC Dordrecht.

Nou ja, lastig allemaal. We strijden moedig voort, proberen als riet mee te buigen met wat de tijd ons brengt en als ik er op tijd aan denk, roep ik ook komende week bij de aftrap: ‘Hup Dordt!’

Groet, Emile

 

Ha Emile,

Tijd is soms een ongrijpbaar iets. De ene keer vliegt hij, de andere keer lijkt iets eindeloos te duren, bijvoorbeeld als je voor de buis zit te kijken naar een belabberde vertoning in een ver palingdorp, waar we ooit nog weleens in een stadion stonden te juichen. Het begon eigenlijk allemaal toen een poepbange burgemeester de FC Dordrecht-aanhang verbood zich op de Dijk te vertonen, als gevolg waarvan ik nu nog steeds geen foto van mezelf heb in Volendammer kostuum. Over frustrerend gesproken.

Gelukkig zijn we VVV niet, maar de hoop op betere tijden, die na de 2-2- tegen Almere even opflakkerde, is ver weg na die 7-1. En ja, een stunt zou in de eerste bekerwedstrijd zo maar kunnen, Emile, maar ergens heb ik toch het voorgevoel dat deze beker ook dit jaar misschien weer aan ons voorbij gaat, want als Dordt Utrecht zou verslaan, doemen aan de horizon clubs op als IJsselmeervogels of Spakenburgse Boys, als amateurs allemaal met een flink groter budget dan FC Dordrecht, maar dit terzijde, en dan wordt het, zoals men zegt ‘nog een hele klus’.

Ja, Halloween, de zoveelste malligheid die we aan Amerika te danken hebben. Ik heb er eigenlijk niks mee, evenmin als met zoiets als Valentijnsdag, ook een zotte zaak die vanwege de commercie is overgewaaid, evenals vreselijke liedjes als ‘Jingle Bells’ and ‘I’m dreaming of a white christmas’. Geef mij Dickens maar met zijn kerstverhalen. Lekker bij de open haard lezen over Scrooge en Marley, glaasje punch erbij, kaarsen aan, kat op schoot en een welgevulde kalkoen onder handbereik. Dan zijn tragisch verloren wedstrijden ver weg, dat kan ik je wel vertellen.

Een ander tijdsfenomeen waar je tegenwoordig over hoort: een avondklok. Alsof het coronavirus een bezettingsmacht is die onder leiding van een klefbesnord kereltje uit Beieren het land in zijn greep houdt. Ik wil iedereen er graag aan herinneren dat Nederland maar één avondklok heeft en dat is Kees Avondklok. Daar blijft meneer Rutte mooi vanaf, anders ga ik hoogst persoonlijk een door mij gesigneerde wedstrijdbal door de ramen van het Catshuis schieten!

Zo, Emile, en nu ga ik me voorbereiden op de stunt van morgen, want je kunt nooit weten. Ik ga aan het begin van de pot vanaf mijn achterbalkon ‘Zet ‘em op Dordt!’ roepen. Met de wind mee kunnen ze dat misschien net op de Krommedijk horen.

Groet,