Kees en Emile gaan voor de anderhalvemeterjuichpartij!

Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.

 

Hoi Kees!

Het is koud, nat, donker, guur en de lente is nog slechts een verre stip aan de horizon. Een stip zo groot als de kans op een overwinning van onze ploeg. Maar ik heb het eerder gezegd, en ik zal het blijven zeggen: hoe meer tijd er verstrijkt, hoe dichterbij een glorieuze toekomst komt.

Met onze briefwisseling gaat het inmiddels dezelfde kant op als de Keuken Kampioen Divisie: steeds minder zichtbaar. Voor stadionbezoekers natuurlijk al langere tijd, maar nu ook voor tv-kijkers. Er zijn echt clubs die bang zijn in de vergetelheid te belanden, die straks opeens van de ranglijst kukelen.

Zo ook mijn tweewekelijkse voorzet, met jou daaropvolgende goal. Ik geloof dat we er aan het begin van de laatste thuiswedstrijd achter kwamen dat we helemaal niks hadden geschreven! Daarom deze inhaalcolumn. We worden tenslotte voor een vorstelijk bedrag ingehuurd om dit te schrijven en als de redactie er straks achterkomt dat we een weekje hebben gemist, volgen er natuurlijk juridische stappen.

Er is trouwens goed nieuws voor alle Dordt-fans die vroeger naar elke uitwedstrijd gingen: vrijdag spelen we in Almere, en daar kun je niet heen! Ik herhaal: níét! Dus geen januari-kou en -wind en -regen op een plek waar nog niet zo lang geleden open water was. Dat is toch fijn nieuws zou ik denken!

Ik wens je een prachtige overwinning toe, en mezelf ook!

Emile

Dag Emile,

Tja, zelfs wij raken danig in de war van alle bizarre toestanden in de wereld en dat terwijl wij ons met ons meer dan riante contract toch een ter zake diligente secretaresse kunnen veroorloven, die de agenda doorgaans nauwkeurig bijhoudt. Zelfs dat biedt in crisistijd kennelijk geen soelaas. Dan om het goed te maken deze brief maar.

Je hebt het over voetballen in Almere, waar we niet naartoe kunnen en onzichtbaarheid. Het kan allemaal nog veel erger, Emile, al wil ik het niet van de pessimistische kant bekijken, maar allereerst hebben we het vertrek van Swolfs, die kiest voor zijn bedrijf in plaats van het voetbal. Hij was zich juist zo aardig als doelman aan het ontwikkelen, dat zag je in zijn laatste wedstrijd. Dat we die niet hebben gewonnen, lag niet aan hem.

En dan voetballen in Almere. Op het ogenblik dat ik dit schrijf, weten we het nog niet, maar het zou zomaar kunnen dat de regering een avondklok afkondigt en we allemaal vanaf een uur of acht ’s avonds tot de vroege morgen huisarrest krijgen. Gaat Almere-Dordrecht dan nog door? Ik vraag het me af, want wat moeten we als de selectie op de terugweg naar de Tempel der Beschaving wordt ingerekend door een knokploeg van Hugo de Jonge? Als het spul een nachtje in de politiecel verdwijnt hebben we nog meer onzichtbaarheid en worden we misschien wel meteen uit de competitie gegooid.

Ik stel voor, Emile, dat we van de nacht maar een dag en van de dag een nacht maken. Dan beginnen de voetbalwedstrijden voortaan om zeven uur ’s morgens, bij het opkomen van de zon, en dan kunnen we bij winst in ieder geval de straat op voor een anderhalvemeterjuichpartij. Gewoon een kwestie van even het slaapritme aanpassen, dat kan er nog wel bij, bij al die logische coronaregels.

Ik wens je een snelle terugkeer van normale tijden, maar meer nog een spannende pot vrijdag. Als hij doorgaat!

Sterkte,