Kees en Emile: FC Eindhoven thuis!
Kees Klok is schrijver, dichter en voormalig leraar, Emile van de Velde werkt in de journalistiek. Ze mijmeren regelmatig op deze plek over het wel en wee van FC Dordrecht, al sinds jaar en dag hun favoriete club. Emile geeft de spreekwoordelijke strakke voorzetten, Kees kopt ze meestal keihard in het net.
Ha die Kees!
Vrijdag spelen we weer thuis, voor de tweede week op rij. Dus we krijgen nog eens een gezellig avond aan de Krommedijk cadeau van de voetbalbond. Dat gaat nooit vervelen. Als we wederom ongeslagen blijven in eigen huis vieren we weer ons eigen gezellige feestje in het altijd sfeervolle supportershome. En anders ook.
Lang, lang, geleden, toen het mos tussen de tegels op de tribune nog groen was en Jafar Arias nog geboren moest worden, zei iemand op de tribune na een late gelijkmaker hardop: ‘Zo, dat voel toch als een overwinning als je vlak voor tijd nog op een gelijkspel komt.’
Ik heb daar destijds als kleine jongen nog enige tijd over lopen peinzen. Hoe kon dat nou? Een gelijkspel ís toch helemaal geen overwinning? Maar afgelopen vrijdag werd het bewijs toch weer geleverd. Toen publiekslieveling, nou ja rogierslieveling, Antonio Stankov de 2-2 binnenkopte tegen Volendam, gingen we uitgelaten de derde helft in. Alsof we gewonnen hadden.
Deze week komt Eindhoven op bezoek. De Moerdijkbrug over, dus hopelijk niet door de soms wat krappe blauwe tunnel. Het wordt de slag om het linkerrijtje Kees. Eindhoven staat vlak onder ons, dus je zou kunnen zeggen dat de punten vrijdag behoorlijk bepalend zijn voor komende weken. Als we ze pakken, kijken we de play off-plaatsen opeens recht in het gezicht.
En weet je wat nóg meer voelt als een overwinning na een gelijkmaker vlak voor tijd? Juist, een overwinning.
Succes vrijdag!
Emile
Dag Emile,
Nou, reken maar dat het afgelopen vrijdag voelde als een overwinning! Het was tenslotte flink billenknijpen toen we tot vlak voor het einde nog met 1-2 achter stonden en dat puntje dat we tenslotte binnenhaalden, zorgde er mooi wel voor dat we een plekje opschoven in de richting van het linkerrijtje. Ik vond het heel spannend en het eindsignaal kwam als een ware opluchting.
Dat we ons daarna uitgelaten in de derde helft stortten, kwam niet alleen door die opluchting, maar ook het mooie weer. Dat gaan we missen in de komende weken. Ik zie al heel erg op tegen de ijzige november- en decemberavonden die ons te wachten staan. Laten we maar rekenen op veel vurig spel op ons dierbare kunstgras, waar de vlammen vanaf slaan, zodat we het toch een beetje dragelijk houden.
Het was een spannende pot, maar geen geruststellende, vind je niet? Ik bedoel, er werd een beetje te afwisselend gespeeld. Goeie, sterke periodes, waarin alles geweldig liep, afgewisseld door momenten waarin ik dacht dat de selectie in de stroop stond te roeren. Nog iets te veel ups en downs, of liever, te veel downs om er een comfortabel gevoel voor de toekomst aan over te houden. Zoals ik al eens zei: eerst zien en dan geloven, maar dat neemt niet weg dat het optimisme overheerst. Vrijdag kan de definitieve omslag naar een heel goed seizoen betekenen, waarin we nog voor mooie verrassingen kunnen komen te staan.
Fijne wedstrijd!
Kees