Interview met Nick Venema: Lelijk scoren is het mooist

Een profvoetballer die precies in het weekend van Big Rivers met zijn verhuisdozen neerstrijkt in Dordrecht, krijgt een bijzonder beeld van onze stad. Een hoop muziek, uitgelaten mensen en veel afgesloten toegangswegen.

Het overkwam Nick Venema vorig seizoen. Hij had geen idee dat de stad op zijn kop stond tijdens het festival en dat dat praktisch gezien onhandig is voor een verhuizing naar de binnenstad van Dordt. Nadat de verhuisdozen eindelijk in zijn nieuwe woning stonden, nam hij een kijkje bij het festival. Hij zag een vrij harde rockband optreden en dacht: dit is niet echt iets voor mij.

Dat was gelukkig niet het geval op de Krommedijk. Kleine club, leuk team en met Dirk Kuijt een trainer die bij de spelers, qua voetbalnaam, al bij voorbaat indruk maakte.

Plaaggeest
Nick Venema kenden wij, supporters, ook allemaal. De indruk die hij maakte was vooral als een soort plaaggeest die regelmatig tégen ons scoorde. Zagen we zijn naam bij de opstellingen staan, stonden we, bij wijze van spreken, al 1-0 achter. Nick begrijpt onze vrees van destijds: “Dat kan kloppen, ik scoorde regelmatig tegen Dordrecht,” zegt hij lachend. Mede daarom waren we blij dat hij bij FC Dordrecht had getekend. Dat ging vanaf nu in ieder geval niet gebeuren!

We hadden hem in actie gezien bij wedstrijden tegen Jong Utrecht, Almere City FC, NAC en VVV Venlo waarna hij de Keuken Kampioen Divisie verliet om voor het Franse Valenciennes uit te komen. Best een rijtje clubs, hoe is dat zo gekomen?

FC Utrecht
“Bij Utrecht zat ik tegen het eerste aan. Onder Erik ten Hag maakte ik mijn debuut in het eerste. Hij was als trainer belangrijk voor FC Utrecht en voor mij. Onder zijn leiding werd Utrecht steeds beter. Hij was niet alleen tactisch sterk, hij zorgde ook voor betere trainingsfaciliteiten, er werd meer op voeding gelet en tot vervelens toe moesten we videoanalyses bekijken. Werkte plan A niet, dan had hij altijd nog Plan B en Plan C. We werden gedrild, maar als team merkte je dat het steeds beter ging draaien.

Ik zat in de vaste selectie van Jong Utrecht en werd ook bij het eerste toegevoegd. Maar na zoveel jaar Jong Utrecht, wilde ik gewoon spelen en niet tussen twee teams schuiven. Almere was net bezig met serieuze plannen om door te groeien, dat sprak me aan. Het was jammer dat ik op de laatste dag van de transferdeadline de overstap maakte. De trainer had al een team in zijn hoofd en op de valreep werd ik aan de selectie toegevoegd. Daardoor heb ik niet altijd gespeeld.”

Almere liet hij achter zich om bij NAC een vaste waarde te worden. Corona en de bijbehorende economische crisis bij de club zorgden ervoor dat veel spelers de club moesten verlaten.

“Via Mitchell van Rooijen, met wie ik bij Utrecht speelde, kwam ik bij VVV Venlo terecht. Daar had ik het naar mijn zin, ik vind het nog steeds een leuk stadion. Alleen niet wanneer je met een enkelblessure de trappen (61 traptreden, red.) van De Koel omhoog moet hinken. Door de financiële problemen van de club, koos ik voor zekerheid en ben ik op de aanbieding van Valenciennes ingegaan.”

Frankrijk
En dus verhuisde Nick naar Frankrijk, naar een stadje dat drie uur rijden van Utrecht vandaan ligt. Hij sprak geen Frans en daar sprak niemand Engels. “De dokter, de tandarts, zelfs bij de medische keuring, sprak iedereen alleen Frans, dat was lastig. De Portugese trainer sprak gelukkig Engels, die ging helaas weer weg.”

Hij had Lucas Woudenberg om mee op te trekken, maar Nick zat het liefst zo vaak als het kon in Utrecht, bij zijn vrienden en familie. Het was een mindere periode, hij speelde amper waardoor zijn fi theid er niet op vooruit ging.

Terug naar Nederland
De keuze voor FC Dordrecht was daarom ook een logische: terug naar Nederland, gewoon weer voetballen. Al is ‘gewoon’ misschien niet het juiste woord. Hij kreeg last van pijn in zijn achillespezen waardoor hij niet altijd een hele training of wedstrijd kon afmaken. Ondanks dat, was hij goed genoeg voor negen doelpunten. Niet dat hij dat genoeg vindt, hij wil veel meer doelpunten scoren.

Hij is wat dat betreft een echte spits, eentje die niet mooi hoeft te spelen als hij die bal maar in het net krijgt. “Het mooiste vind ik om lelijk te scoren, een keeper die de bal verliest of een bal die afketst. Als je hem dan binnen kunt tikken, dat zijn voor mij de leukste doelpunten.”

Het resultaat telt
Waar veel voetballers Bergkamp, Van Basten of Messi als voorbeeld noemen, heeft Venema een andere favoriet: Luis Suárez. Net als Nick een speler die niet per se voor het mooie voetbal gaat, maar meedogenloos ten strijde trekt. Het is een eigenschap waardoor hij geliefd is bij supporters op de Krommedijk. Hij geeft alles in een wedstrijd, voor de tegenstander op het irritante af, als hij de bal maar krijgt. En dat terwijl hij, volgens eigen zeggen, in het dagelijks leven best gemakzuchtig is.

Hij houdt van dutjes doen, vond koken tot voor kort echt verschrikkelijk en zelfs bij een potje kaarten moet het allemaal niet te lang duren. Dat is, volgens hem, de reden dat hij vorig seizoen regelmatig met kaarten verloor wanneer hij met zijn teamgenoten speelde. Nu gooit hij, na de training, pijltjes met Sem Valk. Hij is inmiddels goed bevriend met de lange verdediger. Ze zijn tijdens de zomerstop samen op vakantie geweest. Nick heeft sowieso een hoop vrienden aan het voetbal overgehouden: “Andere jongens hebben een gezin en zijn daardoor vaak thuis. Ik vind het leuk om met vrienden af te spreken.”

Nieuw seizoen
Op het moment van dit gesprek moet het seizoen nog beginnen. Dirk Kuijt heeft de Krommedijk verlaten en is vertrokken naar Fenerbahçe. Een mededeling die voor Nick niet helemaal als een verrassing kwam: “Hij hoopte daar ooit een keer terug te keren. Als je dan die kans krijgt, is het logisch dat je gaat.”

Hij is blij met de komst van Paul Nuijten en Pascal Bosschaart: “Ze zijn heel duidelijk, behandelen iedereen gelijk en begeleiden ons ook individueel. Ze zijn serieus, maar er is ruimte voor een dolletje.” In een doorgaans saai leven van een voetballer, dat vooral bestaat uit: trainen, eten, slapen, en een wedstrijd spelen, geen overbodige luxe.

Toekomst
Nick wilde als kind al niets anders dan voetballer worden, dat is gelukt. Een uitgestippeld plan voor de toekomst heeft hij niet. Natuurlijk hoopt hij dat FC Utrecht nog aanklopt, daar is het voor hem allemaal begonnen en zou de cirkel rond zijn. Mocht een club uit Indonesië zich voor hem melden, dan zou hij het overwegen. De verhalen die hij erover hoort maken hem nieuwsgierig. Het belangrijkste is dat hij het nu naar zijn zin heeft in Dordrecht. Wat er later op zijn pad komt, ziet hij dan wel weer.

Wat betreft Big Rivers, dit jaar had hij, ondanks de ervaring van vorige keer, toch even een rondje gemaakt. “Ik kreeg een brief in de bus over het festival, toen heb ik gekeken wat er nu allemaal voor optredens waren. Best veel dingen voor een wat jonger publiek. Samen met Sem (Valk) heb ik echt een leuke avond gehad.”

Je zou kunnen zeggen dat Nick inmiddels een goed geïntegreerde Dordtenaar is geworden.

Dit interview met Nick Venema verscheen in de derde editie van het Supportersmagazine FC Dordrecht (2026/2027)