Interview met Cindy Mannien: Chauffeur en supporter
Er wordt veel geklaagd over buscombi’s, dat heeft deels te maken met het idee dat verplichte dingen stom zijn en dat een bus een wat suffig imago heeft. Ik vraag me af of spelers dat ook hebben, tenslotte rijden zij met een verplichte buscombi naar een voetbalwedstrijd. De supporters die wel eens in de bus van Cindy zijn gestapt, hoor ik zelden klagen.
Zodra je de bus binnenstapt begroet ze iedereen even enthousiast en lijkt het bijna alsof ze nog meer zin heeft in de wedstrijd dan alle supporters bij elkaar. Cindy is waarschijnlijk geboren met een stuur in haar hand, zo leuk vindt ze het om als chauffeur mensen op de plek van bestemming te brengen.
Ze begon bescheiden als taxichauff eur bij een bedrijf waar ook met touringcars werd gereden. De bussen lonkten naar onze Cindy, haar werkgever had dat ook opgemerkt en ze mocht haar busrijbewijs halen. Fluitje van een cent voor de geboren chauffeur, binnen een week had ze het benodigde papiertje gehaald. “De dochter van mijn baas vond mij wel een bustype. Let op, zei ze, jij zit binnen een maand fulltime op de bus.” En zo geschiedde.
Inmiddels is dat alweer bijna 25 jaar geleden, nu rijdt ze alweer 15 jaar bij Broeren ‘op de bus’. Nog steeds geniet ze van haar werk, wat te zien is op haar Facebookpagina waar ze regelmatig een foto plaatst van haar bus op een nieuwe bestemming.
Cindy reed voorheen af en toe de supporters van Dordrecht naar uitwedstrijden wanneer haar collega Rinus niet kon. Het was haar werk, het rijden vond ze leuk maar met de bestemming had ze niet zoveel. Ze hield niet van voetbal dus als het kon, bleef ze het liefst in de bus wachten tot ze weer terug kon rijden.
Totdat ze onze vaste chauffeur werd, leerde ze de meeste mensen kennen en ze vond ze een fijn gezelschap. Steeds vaker ging ze mee de tribune op en bleef ze naar de wedstrijd kijken. “Ik had niks met voetbal, maar door jullie gastvrijheid en enthousiasme ben ik ook supporter geworden van FC Dordrecht.”
De laatste tijd zien we Cindy zelfs opduiken bij thuiswedstrijden. “Eén van de leukste wedstrijden was toen ik voor het eerst de Krommedijk als supporter bezocht. Ik werd meteen zo hartelijk ontvangen én we wonnen ook nog. Ik heb zelfs Toon (onze voormalige buschauffeur, red.) een keer meegenomen, hij ging met mij mee en niet andersom haha.”
Het Dordt-virus heeft haar zo te pakken dat ze haar omgeving inmiddels ook heeft besmet. Wanneer ze ons naar een stadion rijdt, zit haar vriend thuis op de bank de wedstrijd te volgen. Het is niet altijd een lollige boel in de bus, zoals bij een uitwedstrijd tegen MVV. Een supporter van de thuisclub was op een hek geklommen en naar beneden gevallen. Veel meegereisde supporters van Dordrecht hadden het zien gebeuren. De stemming sloeg, logisch, meteen om. Cindy zag dat één jongen zo ontredderd om zich heen keek en ontfermde zich over hem: “Het was niet een jongen die bij mij in de bus zat, maar hij was zo aangeslagen. Ik ging wat drinken voor hem halen en praten.”
Dat typeert Cindy, ze is meer dan alleen de chauffeur. Ze heeft oog voor mensen en ziet meteen wanneer iemand niet lekker in zijn vel zit. Dat ze alom geliefd is blijkt wel uit de kleine dingetjes. Is er een plaspauze bij een benzinepomp, dan haalt iemand een bamihap voor haar. Is er een loterij in de bus, dan zorgt iemand in de bus voor haar lootjes.
Toen er een Keukenkampioen-schort werd verloot, wilde ze die graag winnen. Helaas voor Cindy viel de prijs in andere handen. Tot haar grote verrassing kreeg ze de zeer gewilde prijs toch nog mee naar huis. In plaats van een fooitje vond ze het schort in de pet die altijd als afsluiter rondgaat in de bus. Een blijk van waardering voor een chauffeur die inmiddels tot de groep loyale supporters van onze club mag worden gerekend.
Uit: Supportersmagazine FC Dordrecht – Editie 2 (2025/2026)